Boelo van der Pool

Boelo van der Pool (1972) leidde vierentwintig jaar een taalschool in het zuiden van Spanje en traint nu docenten in het ontwerpen van lessen voor leerlingen met dyslexie. Hij is een veelgevraagde spreker en heeft met zijn unieke methode wereldwijd meer dan honderdvijftig docenten opgeleid.

Label: ADHD, Dyslexie

Het was jarenlang mijn waarheid.

Vijf dagen per jaar is Boelo terug in Nederland. In die vijf dagen haalt hij een heel jaar aan gesprekstof in.

Aan tafel neemt hij enthousiast het woord en stopt niet met praten. "Je bent soms wel een beetje veel", zegt zijn familie al zijn hele leven lachend. Dat kan hij wel hebben en meestal lacht hij gewoon mee.

Tot zijn ex-partner het ook een keer zei. Ze gooide er nog een schepje bovenop en noemde hem zelfs narcistisch.

Dit kwam hard aan. Als de persoon die je het best kent zoiets zegt, denk je: fuck, dan zal het wel waar zijn. Opeens twijfelde Boelo of hij zijn eigen gevoel over zichzelf nog kon geloven.

Op een ledenvergadering van de taalscholen van Andalusië zat Boelo in het publiek. Hij had veel te zeggen en nam regelmatig het woord.

Tijdens de koffiepauze kwam de manager van de organisatie naar hem toe en zei: "Heb jij door wat er gebeurt als jij aan het woord bent?" Nee, wat dan?

"Als jij opstaat en je zegt wat, luistert iedereen."

Dat is toch normaal, zei Boelo. "Nee, helemaal niet. Wanneer de voorzitter het woord heeft, is de zaal rumoerig.

Maar wanneer jij praat, is iedereen muisstil."

Een paar dagen later besprak hij dit met zijn moeder aan de telefoon.

"Zo was je altijd al", zei ze. "Toen je vijf was en we met vijftien man aan tafel zaten en jij begon te vertellen, luisterde iedereen."

Waar hij voor sommigen te veel was, lag ook juist zijn talent.

En het was meer dan een compliment. Hij hoefde niet meer aan zichzelf te twijfelen en kon weer vertrouwen op zijn gevoel.

Op zijn vijftigste volgde hij zijn gevoel. Hij stapte uit de taalschool die hij vierentwintig jaar had opgebouwd en begon opnieuw, met cursussen voor docenten die lesgeven aan dyslectische leerlingen.

Zijn kinderen vroegen of het een midlifecrisis was. Nee, zei hij, het gaat me lukken. Hoe? Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat het lukt.

Hij had er alle vertrouwen in.

Nu vliegt Boelo de wereld rond en staat urenlang voor grote groepen docenten te praten. Ze hangen aan zijn lippen.

Of hij iets aan zichzelf zou willen veranderen?

Niks, zegt hij. Helemaal niks.

De jongen naar wie aan tafel iedereen al luisterde toen hij vijf was, mag nu verhalen vertellen voor de kost.