Ik ben lui.

Dat klinkt gek uit de mond van een ondernemer die al twintig jaar een succesvolle fotostudio runt.

Maar het is de waarheid.

Of beter gezegd:

Het was jarenlang mijn waarheid.

De eerste jaren van LINK Fotografie kon ik het eigenlijk amper een bedrijf noemen. Ik barstte van de ideeën en zag overal kansen. Maar bijna alles bleef op de plank liggen.

Of ik maakte het voor 80 procent af. Precies tot het punt waar het spannend, moeilijk of saai werd.

Toen steigerhouten meubels een hit waren, bouwde ik een webshop voor professionele fotolijsten. Het zag er strak uit en de meubelmaker stond klaar. De site ging live.

En op dat moment, het moment dat ik had moeten doorpakken met advertenties en verkoop, was mijn enthousiasme op.

Ik verkocht de hele boel voor een prikkie en ging door naar het volgende plan.

Zelfs als iets wél een succes was, strandde ik op de afwerking. Mijn concept 'Model voor een dag' liep storm. Ieder weekend zat mijn studio vol met vrijgezellenfeesten.

Het was een goudmijn. Maar na anderhalf jaar was ik er klaar mee om elk weekend te werken. In plaats van de volgende stap te zetten, iemand op te leiden en er een echt bedrijf van te maken, liet ik het los.

Ik had alweer een ander idee waar ik al mijn aandacht aan gaf.

Ik werkte hard. Maar ik maakte niets écht af

Lui. Dat was het woord dat ik voor mezelf gebruikte. Want hoe noem je iemand die ambitieuze plannen maakt, er vol energie aan begint en dan wekenlang niet aan de volgende stap werkt?

Ik kende die momenten goed. Ik zat achter mijn bureau en wist precies wat ik moest doen om dat succesvolle project uit te bouwen, maar ik deed het niet. In plaats daarvan ging ik schoonmaken, foto's editen of de was opvouwen.

Niet omdat het urgent was, maar omdat het tenminste voelde alsof ik íets deed.

Maar die ene taak die écht het verschil zou maken, liet ik liggen.

Aan het einde van zo'n dag had ik niks bereikt waar ik trots op was. 's Avonds lag ik wakker met de gedachte: waarom kan ik dit niet gewoon? Waarom lukt het anderen wel om door te pakken en mij niet?

De retreat-kater van 3000 euro

Omdat ik mezelf thuis niet in beweging kreeg, zocht ik de oplossing in extremen. De enige momenten dat ik wel meters maakte, was tijdens dure business retreats. Ik betaalde gerust 3000 euro voor vijf dagen focus.

In een bubbel met andere ondernemers, ver weg van de afleiding van de wasmand en de mailbox, vloog ik door mijn actielijst heen. Ik voelde me eindelijk onoverwinnelijk.

Maar dan kwam de maandagochtend na zo'n week.

Ik zat weer aan mijn eigen bureau. De mailbox liep vol, er moesten brandjes geblust worden en de administratie staarde me aan.

De energie van het retreat was binnen 48 uur verdampt. De waan van de dag won altijd. Het ergste was dat ik mezelf weer de schuld gaf. Ik dacht dat ik de discipline miste. Dat ik gewoon lui was.

Het kwartje bij Phoenix

De omslag kwam toen ik een opleiding tot coach volgde bij Phoenix. Het was een besef aan het einde van een lange lesdag.

Ik realiseerde me dat ik daar een hele dag met volle concentratie had gezeten. Ik was scherp en gefocust. Ik had alles opgepikt en actief meegedaan.

Thuis lukte me dat nooit. Op een retreat wel. In de les ook.

Toen viel het kwartje: mijn brein is niet lui, maar het is extreem gevoelig voor de omgeving.

Ik heb mensen om me heen nodig om bij de les te blijven. Ik heb accountability nodig. Vriendelijke druk. In de juiste omgeving kan ik bergen verzetten. Zonder die omgeving dwaal ik altijd af naar bijzaken of nieuwe plannetjes.

Dat was geen zwakte. Dat was een feit.

Waarom een gewone coach niet werkte

Met dat inzicht ging ik op zoek naar een manier om die retreat-structuur te vertalen naar mijn dagelijkse leven. Een coach leek logisch en dat probeerde ik ook.

Maar een sessie van een uur, één keer in de twee weken? Dat werkte voor mij totaal niet. In die veertien dagen tussentijd was ik allang weer drie zijpaden ingeslagen. Tegen de tijd dat we elkaar weer spraken, was ik de focus van het vorige gesprek alweer kwijt.

Ik begon na te denken over wat die retreats zo effectief maakte. Het waren niet de grote inzichten of de inspirerende sprekers.

Het was het ritme. Elke dag een duidelijke opdracht. Elke dag mensen om je heen die aan het werk zijn. Elke dag iemand die vraagt: wat heb je vandaag gedaan?

Dát was het verschil. Niet wekelijks, niet maandelijks. Dagelijks.

Het experiment dat bijna werkte

Ik besloot het uit te proberen. Ik sprak met een vriend af om elkaar elke dag een WhatsApp-berichtje te sturen: één succes van vandaag en één doel voor morgen.

Geen urenlange sessies, geen dure retreats, gewoon een dagelijks appje om die omgeving van focus na te bootsen.

Het werkte fantastisch. Doordat ik iedere dag werd herinnerd aan wat ik belangrijk vond, bleef ik gefocust. Ik maakte eindelijk stappen op de projecten die er echt toe deden. Voor het eerst lukte het me buiten een retreat om.

Tot het na twee weken dooddruppelde. De één vergat een dagje, waarna het voor de ander ook makkelijker werd om het te laten schieten.

We probeerden het opnieuw, maar het liep weer vast. De conclusie was simpel: het concept klopte, maar twee gelijkwaardige vrienden kunnen elkaar niet onbeperkt vasthouden.

Er is iemand nodig die de structuur bewaakt. Iemand voor wie het niet optioneel is.

Het ontstaan van NANO Coaching

Op dat moment wist ik precies wat ik moest bouwen. Niet nog een coachingspraktijk met wekelijkse gesprekken. Niet nog een retreat waar je even oplaadt om daarna weer leeg te lopen.

Maar iets wat het beste van allebei combineert: de dagelijkse structuur van een retreat met de persoonlijke begeleiding van een coach.

Zo ontstond NANO Coaching. Elke werkdag kort contact. Geen grote transformaties of vage mindset shifts.

Gewoon iemand die met je meeloopt, je herinnert aan wat je belangrijk vindt en ervoor zorgt dat je niet afdwaalt. Ik heb het niet bedacht vanuit een businessmodel. Ik heb het gebouwd omdat ik het zelf jarenlang nodig had en het nergens kon vinden.

Vandaag de dag run ik mijn bedrijf niet op wilskracht, maar op een systeem van dagelijks contact en kleine stappen. Dat gun ik elke ondernemer die weet dat hij goud in handen heeft, maar het steeds laat liggen bij de 80 procent-grens.

- Wijnand Geuze, oprichter NANO Coaching

Heb je mijn verhaal helemaal tot het einde gelezen? Dan zul je je vast herkennen in mijn uitdagingen als ondernemer.

Stuur me een WhatsAppje als denkt dat NANO Coaching jou ook kan helpen.